 |
Luie acteurs
Dieren zijn eigenlijk verdomd luie acteurs. Ze doen meestal helemaal niks. Ze zijn alleen maar. Neem nou de bloedhond uit de verschillende tv-spotjes voor Radio 2. In de een zag je de hond met een emotionele blik kijken naar een foto van een kat op de schouw. Terwijl een gevoelige ballad van Marco Borsato op de achtergrond klonk, welden bij de hond de tranen op. In een ander filmpje lag dezelfde bloedhond op de bank, terwijl op de radio een nieuwsbericht over een gekantelde vrachtwagen met koeken was.
"Die met de hond op de bank was het makkelijkst," vertelt producer Annemarie Semeijn. "Bloedhonden doen namelijk de hele dag niks anders dan liggen. Dat viel dus mee. Die andere was aanzienlijk lastiger. Als bloedhonden geen zin hebben kun je hoog en laag springen, maar dan voeren ze niks uit. Daarom hadden we drie identieke honden in de studio. Dan was er altijd wel een bereid om iets te doen." Voor het filmpje waarbij de hond tegen de schouw op moet springen om naar de foto te kunnen kijken, stond de eigenaar van de hond op een trapje achter het decor. Hij hield een snoepje boven de schouw, uiteraard buiten het beeld van de camera. "En dan blijft het nog de vraag wat de hond gaat doen," zegt Semeijn. "Springt hij op naar het snoepje, of tilt hij alleen zijn kop op om ernaar te kijken? We hadden geluk. We deden de scène een paar keer en twee keer sprong een bloedhond op. Dat leverde net genoeg materiaal op voor het filmpje."
Semeijn werkte ook mee aan de tv-commercials voor Radio 3, de filmpjes met knalgele kuikens. Er werden drie spotjes gemaakt: kuiken staat te housen tussen twee luidsprekertjes van een koptelefoon, kuikens doen de wave en kuiken arriveert als popster in een limousine.
 |
De truc van het dansende kuiken
"Het filmpje met de wave is één en al computertrucage," vertelt de producer. "We hadden een shot van één kuiken, en dat is vervolgens 'gedubbeld' en bewerkt. Die wave is in de computer gemaakt, het kuiken heeft er niks aan gedaan." Ook het housende kuiken heeft maar weinig aan de commercial bijgedragen. Eigenlijk heeft hij alleen maar zijn evenwicht staan bewaren. De technici hadden namelijk een stuk karton aan de voorkant van de camera bevestigd. Op het karton lag de koptelefoon, met het kuiken erbij. Vervolgens liet de cameraman zijn camera op en neer bewegen, waardoor ook de koptelefoon en het kuiken op en neer gaan. Doordat een compleet witte achtergrond werd gebruikt, zie je niet dat de camera beweegt. De positie van de koptelefoon in beeld is constant hetzelfde en de achtergrond blijft steeds wit. Het enige wat verandert is het kuiken dat bezig is zijn evenwicht te bewaren. Daardoor begint hij te bewegen. Hij hupt een beetje, zijn kopje gaat op en neer. Voilà, een dansend kuiken.
Vervolgens moest nog even een shot van een kuiken dat 'yeah, yeah' schreeuwt worden gemaakt. Ook niet zo'n probleem. Semeijn: "Die beestjes zijn hyperactief, ze doen de hele dag niks anders dan snavel-open-snavel-dicht. Het gaat alleen wat te snel. Dus het enige wat wij hoefden te doen was een close-up van een kuiken vertraagd filmen."
Even later vertelt ze: "Het is jammer dat veel mensen bij filmpjes met dieren vaak aan dierenmishandeling denken. Daar is geen sprake van. De dieren die we gebruiken doen meestal helemaal niks, het lijkt alleen heel wat doordat wij het achter elkaar monteren."
Uitbraak op commando
Dat de dieren nog altijd een sterke eigen wil hebben, bleek wel bij het filmen van de Aegon-commercial waarin een rijtuig met acht paarden door de woestijn raast. Eén paard breekt tijdens die rit uit en werpt alle teugels en touwen van zich af. Vervolgens rent hij, bevrijd van het menselijk juk, alleen verder. Het paard dat moest losbreken was getraind om op commando te steigeren en te springen. Op die manier kon hij zich 'bevrijden' van de teugels die los om hem heen hingen. Toch ging het tijdens de opnamen mis. Het paard wierp weliswaar de teugels van zich af, maar sprintte vervolgens op de cameraman af. Die kon met een snelle sprong nog net voorkomen dat zijn camera helemaal aan diggelen ging, maar het apparaat liep toch nog schade op. Paardentrainer Justin Lundin had niet verwacht dat het paard uitgerekend die kant op zou spurten, omdat alle andere kanten juist veel meer ruimte boden. "But, you know, they've got a brain of their own," grinnikt hij. Tijdens de oefeningen ging het perfect. Toen ging het zelfs zo makkelijk, dat de trainer de dag erna dacht: "Today might be another story." Dat bleek maar al te waar.
 |
Ook voor de Aegon-commercial geldt dat de montage de indruk geeft dat er heel wat gebeurt. Beelden volgen elkaar in hoog tempo op, de muziek en geluidseffecten spreken boekdelen. In werkelijkheid valt het allemaal wel mee. Het filmpje geeft je bijvoorbeeld de illusie dat het paard zich met een enorme krachtsinspanning uit het achtspan losrukt. Touwen knappen, schakels breken. In werkelijkheid loopt het paard los in het span mee en rent hij op commando de andere kant op. De brekende schakels en teugels zijn apart gefilmd en later in het filmpje gemonteerd.
Nog een voorbeeld dat dieren niks uitspoken in filmstudio's? Neem de kat en de muis uit de spotjes van Hamka's. Zeven jaar geleden werd de eerste gemaakt, waarin kat en muis samen Hamka's van één bordje eten. Met als hoogtepunt dat ze elkaar even besnuffelen, zonder dat de kat de muis grijpt. Dat filmpje was zo'n succes, dat er niet zo lang geleden een nieuwe werd gemaakt, waarin kat en muis na een gezamenlijk feestje met een kus afscheid nemen. En weer komt de muis er zonder kleerscheuren vanaf.
 |
"Het was natuurlijk een getrainde kat, waarvan we wisten dat hij de muis niet zo grijpen," vertelt Hans Bouman van het reclamebureau dat het filmpje bedacht. "Daarnaast maakten we voor deze commercial gewoon gebruik van de natuurlijke nieuwsgierigheid van die dieren. We lieten ze aan elkaar wennen en hoopten dat ze eventjes aan elkaar zouden snuffelen. Een fractie van een seconde was al genoeg. Een smak-geluid eronder en klaar is de kus. Feit was echter dat de kat maar bar weinig van de muis moest hebben. Hij leek er haast bang voor. We zijn dan ook een uur of acht bezig geweest voor ze eindelijk even snuffelden. Acht uur, voor een shot van anderhalve seconde."
Tekst: Ferry Piekart
Laatst bijgewerkt: 23-11-97 om 18:48:54